หากจะมีภาพหนึ่งที่ผู้คนนึกถึงเมื่อเอ่ยชื่อ จิมี เฮนดริกซ์ (Jimi Hendrix) ก็คงเป็นคืนที่ Monterey Pop Festival ปี 1967 คืนที่เขาจุดไฟเผา Fender Stratocaster บนเวที และเปลวเพลิงนั้นได้กลายเป็นเชื้อไฟให้วงการดนตรีไปตลอดกาล
สิ่งที่เฮนดริกซ์ทิ้งไว้ให้วงการ ไม่ได้มีแค่ฝีมือกีตาร์ระดับพระกาฬให้คนรุ่นหลังพูดถึง แต่เทคนิคส่วนตัวของเขาได้กลายเป็นมรดกทางดนตรี อย่างการนำดนตรีบลูส์มาเชื่อมกับไซเคเดลิกร็อค ทดลองกับ feedback และเทคนิคการบันทึกเสียง จนกลายเป็นรากฐานสำคัญที่ส่งต่อไปยังทั้งฮาร์ดร็อค ฟังก์ เมทัล และนักกีตาร์รุ่นหลังอีกจำนวนมาก
แม้ว่าเฮนดริกซ์จะได้รับการยกย่องว่าเป็นมือกีตาร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล แต่ความสำเร็จนั้นก็ไม่ได้มาจากพรสวรรค์เพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากความทุ่มเทและความมุ่งมั่นอย่างหนักด้วยเช่นกัน
เพื่อนร่วมวงเล่าว่าเฮนดริกซ์พกกีตาร์ติดตัวแทบจะตลอดเวลา เดินไปไหนในอพาร์ตเมนต์ก็เล่น ไปแจมช่วงกลางคืนจนถึงเช้าหลังจบคอนเสิร์ตของตัวเองมาหมาดๆ ก็ยังไม่วางมันลง แม้จะไม่มีเครื่องดนตรีอะไรให้จับ เขาก็เคยเอาไม้กวาดหรืออูคูเลเล่มาดีดเล่นฆ่าเวลา อาจกล่าวได้ว่าเขาไม่เคยแยกเวลาซ้อม ออกจากชีวิตประจำวันของเขาเลย
อีกหนึ่งสิ่งที่เขาทำได้บ่อยไม่มีเบื่อ พอๆ กับการเล่นดนตรี คือการจัดระเบียบห้องพัก ภาพจำที่คนมักผูกกับร็อคสตาร์ คงเป็นชีวิตเละเทะ วุ่นวาย ใช้ชีวิตในห้องรก ไร้ระเบียบ แต่ห้องนอนของเฮนดริกซ์ที่แฟลตในลอนดอน สะอาดเรียบร้อยอยู่เสมอ แม้แต่ช่างภาพที่เคยไปเยือนถึงกับกล่าวว่ามันเรียบร้อยกว่าห้องเขาเองเสียอีก ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะวินัยที่ติดตัวมาจากช่วงที่เคยรับใช้ในกองทัพก่อนจะหันเหชีวิตมาสู่วงการดนตรี
น่าเสียดายที่ช่วงเวลาในวงการของเขานั้นแสนสั้น แต่ก็น่าตื้นตันที่ช่วงเวลาสั้นๆ นั้น ยังคงเป็นหมุดหมายสำคัญของทั้งตัวเขาและวงการอยู่เสมอ
อ้างอิงจาก
https://celebritydailyroutine.com/jimi-hendrix-daily-routine/
