ปลายฤดูใบไม้ผลิวันหนึ่ง โรบินสัน แมคเคลแลน (Robinson McClellan) ภัณฑารักษ์แห่งห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์มอร์แกนในแมนฮัตตัน กำลังคัดแยกของที่ระลึกทางวัฒนธรรมในห้องนิรภัย สิ่งที่ค้นพบมีตั้งแต่โปสการ์ดที่มีลายเซ็นของปิกัสโซ ภาพถ่ายวินเทจของนักแสดงชาวฝรั่งเศส จดหมายของบรามส์และไชคอฟสกี้ นักประพันธ์เพลง
แต่เมื่อแมคเคลแลนพบของชิ้นที่ 147 เขาถึงกับหยุดชะงัก ของชิ้นหนึ่ง ที่เป็นเศษกระดาษโน้ตดนตรีที่มีรอยบุ๋มขนาดเท่าบัตรดัชนี มีเครื่องหมายเล็กๆ และชื่อที่เด่นชัด เขียนว่า ‘Valse’ หรือเพลงวอลทซ์ และมีชื่อเขียนด้วยลายมือที่ด้านบนว่า ‘โชแปง’
แมคเคลแลน ซึ่งจริงๆ แล้วเขาเป็นนักแต่งเพลงด้วย ได้ถ่ายรูปเศษกระดาษนั้นมา และลองเล่นที่บ้านด้วยเปียโนดิจิทัล เขาตั้งข้อสงสัยว่าผลงานชิ้นนี้เป็นของเฟรเดอริก โชแปง (Frédéric Chopin) จริงหรือ เพราะมีความดุเดือดผิดปกติ เขาจึงส่งรูปถ่ายไปให้เจฟฟรีย์ คัลเบิร์ก (Jeffrey Kallberg) นักวิชาการชั้นนำในเรื่องโชแปงแห่งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย
“ผมตะลึงไปเลย […] ผมรู้ว่าไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน” คัลเบิร์กกล่าว ซึ่งหลังจากทดสอบกระดาษและหมึก วิเคราะห์ลายมือ สไตล์ดนตรี และปรึกษากับผู้เชี่ยวชาญภายนอกแล้ว พิพิธภัณฑ์มอร์แกนก็ได้ข้อสรุปสำคัญว่า ผลงานชิ้นนี้น่าจะเป็นเพลงวอลทซ์ที่ไม่มีใครรู้จักของเฟรเดอริก โชแปง นักประพันธ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคโรแมนติก ซึ่งเป็นการค้นพบใหม่ครั้งแรกในรอบกว่าครึ่งศตวรรษ
การค้นพบนี้ อาจกระตุ้นให้เกิดการถกเถียงในวงการดนตรีคลาสสิกอีกครั้ง เพราะเมื่อไรก็ตามที่มีรายงานชิ้นเอกที่ถูกค้นพบใหม่ ก็มักจะถูกมองในแง่ลบ จากที่เคยมีประเด็นของปลอมและการปลอมแปลง อย่างในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาก็มีการค้นพบสำคัญครั้งหนึ่งเช่นกัน เมื่อห้องสมุดแห่งหนึ่งในเมืองไลพ์ซิก ประเทศเยอรมนี ประกาศเมื่อเดือนกันยายนที่ผ่านมา ว่าพบสำเนาของเพลงสำหรับวงเครื่องสายสามชิ้นของโมสาร์ทที่มีความยาว 12 นาที
เฟรเดอริก โชแปง เป็นคีตกวีแเละนักเปียโนชาวโปแลนด์ เสียชีวิตในปี 1849 เมื่ออายุ 39 ปี สาเหตุอาจเกิดจากวัณโรค หัวใจของเขาที่ดองไว้ในขวดเหล้าถูกเก็บรักษาไว้ในโบสถ์แห่งหนึ่งในเมืองวอร์ซอว์
โชแปงเป็นบุคคลที่มีใจรักในดนตรีมากอีกคนหนึ่ง แต่นับว่ามีผลงานจำนวนน้อยกว่านักประพันธ์คนอื่นๆ โดยเขียนไว้ประมาณ 250 ชิ้น ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นผลงานเปียโนเดี่ยว
ต้นฉบับที่พิพิธภัณฑ์มอร์แกนค้นพบ ระบุว่า เขียนขึ้นระหว่างปี 1830 ถึง 1835 เมื่อโชแปงอายุต้น 20 ปี และผลงานนี้มีลักษณะเฉพาะหลายประการ แม้ว่าจะเชื่อกันว่าผลงานชิ้นนี้เขียนเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่ก็สั้นกว่าเพลงวอลทซ์อื่นๆ ของโชแปง
เพลงที่ค้นพบนี้ มีความยาวเพียง 48 จังหวะ โดยมีช่วงที่ทำซ้ำ รวมมีความยาวประมาณ 80 วินาที ในคีย์ A minor และมีเครื่องหมายต่างๆ ที่ไม่ธรรมดา รวมถึง trio forte ซึ่งหมายถึง การตีโน้ตด้วยความแรงเป็นพิเศษถึง 3 เท่า เพื่อเน้นย้ำจังหวะหรือสร้างความรู้สึกที่เข้มข้น
อ้างอิงจาก
