การเมือง.. เรื่องศิลปะ? คุยกับ Marco Melgrati ศิลปินสุดแสบ

“เธอๆ เห็นรูปนี่ยัง?” “เห็นอยู่บนฟีดมาวันสองวันละ ใครทำอะ เจ๋งว่ะ” มันเริ่มจากบทสนทนานั่นแหละ ที่ทำให้เราเริ่มขุดคุ้ยกันว่า ใครกันนะที่เป็นเจ้าของภาพ ‘Soldier with…

เหตุใด ไทยยัง ‘สอบตก’ ปราบโกง? แม้ รบ.ทหารจะอาสาเข้ามาทำให้ชาติโปร่งใส

องค์กรเพื่อความโปร่งใสนานาชาติ เปิดผลการประเมิน ‘ดัชนีการรับรู้การทุจริต’ หรือ CPI (Corruption Perception Index) ประจำปี 2017…

การฆ่าในเกมเป็นบาป? ประเด็นจริยธรรมกับการสังหารในโลกเสมือนจริง

เราอาจมีมุกขำๆ เวลาเล่นเกมว่า วันนี้เราจัดการใครไม่ได้เลยเพราะถือศีล ละเว้นการทำร้ายและสังหารกัน ใน Monster Hunter เกมที่ว่าด้วยการล่าสังหารสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ ด้วยความสมจริงของระบบของเกม ในตอนท้ายๆ…

ทำลายพรมแดนรัฐศาสตร์-สถาปัตย์ฯ เบื้องหลังหลักสูตรเรียนร่วมข้ามสายครั้งแรกของไทย

เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยสมัยนี้ บางทีก็มีความสนใจหลากหลาย อยากออกจากกรอบหลักสูตรเดิมๆ ที่ถูกบังคับเรียน เป็นเด็กวิทย์บางทีก็มีอารมณ์สุนทรีย์อยากไปเรียนวิชาคณะของเด็กศิลป์ หรือเด็กศิลป์เองบางที ก็อยากข้ามสายไปเรียนกับเด็กวิทย์บ้างเหมือนกัน แต่แล้วก็มี คณะรัฐศาสตร์และสถาปัตย์ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ที่ได้จับมือกันสร้างหลักสูตรเรียนข้ามสายที่แรกของประเทศ…

Altruistic Personality : เหตุผลที่ทำให้คนธรรมดา ‘กล้าเสี่ยง’ ชีวิตเพื่อคนอื่น

บางคนมองเห็นมนุษย์เพียงแค่ ‘คนแปลกหน้า’ แต่อีกคนกลับมองทุกชีวิตเป็น ‘เพื่อนร่วมโลก’ มีคนจำนวนมากที่ไม่รู้จักกันมาก่อน แต่กลับยอมเสี่ยงชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยคนอื่น ทั้งๆ ที่สิ่งมีชีวิตในธรรมชาติควรจะ ‘รักตัวกลัวตาย’ มิใช่หรือ?…

7 บอร์ดเกมเล่นได้ไม่ง้อเพื่อน

รู้ตัวอีกทีบอร์ดเกมก็กลายเป็นหนึ่งในกิจกรรมยามว่างที่คนไทยคุ้นเคยกันไปเสียแล้ว ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่นะครับ ส่วนหนึ่งอาจเพราะคนไทยคุ้นเคยกับเกมบางอย่างที่เป็นลักษณะเดียวกับบอร์ดเกมอย่าง เกมเศรษฐี หรือสแครบเบิล/ครอสเวิร์ด กันอยู่แล้ว อีกส่วนก็ต้องยกให้คนเล่นบอร์ดเกมทีต่างร่วมมือกันทั้งนำเสนอรายการบอร์ดเกมผ่านโลกออนไลน์ หรือเปิดร้านบอร์ดเกมอย่างทั่วถึงมากขึ้น รวมไปถึงการแปลบอร์ดเกมยอดนิยมให้เป็นภาษาไทย ที่ทำให้ผู้เล่นหน้าใหม่ได้เข้าใจง่ายขึ้น…

เพราะเป็นหญิงจึงเจ็บปวด : The Bell Jar ค่านิยมของชนชั้นกลางหลัง World War II

เพราะไม่ได้ตระเตรียมล่วงหน้าว่าจะร้องไห้ การที่อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลระหว่างจดจ้องอยู่กับตัวอักษรของ Sylvia Plath จึงทำเอาผมต้องถอยร่นตัวเองจาก The Bell Jar เพื่อปรับลมหายใจ…