ปลายฝนต้นหนาวในยุคภาวะโลกรวน ช่วงกึ่งกลางระหว่างฤดูที่ต่อให้เป็นดินแดนภาคเหนืออย่างเจียงใหม่ (เชียงใหม่) ก็คงไม่มีใครคาดเดาได้ว่าสภาพอากาศจะมาไม้ไหน จะฝน จะหนาว บ่มีไผฮู้ (ไม่มีใครรู้)
ความเอาแน่เอานอนไม่ได้เรื่องฟ้าฝนทวีความกังวลขึ้นเรื่อยๆ ก่อนถึงวันที่ 14-15 พฤศจิกายน 2026 วันในปฏิทินที่ผมและชาวดนตรีหลายคนเฝ้ารอจะไปม่วนกันในงาน Poy Festival มิวสิคเฟสติวัลที่ลงใจเลือกเจียงใหม่เป็นถิ่นฐานมาแล้วเป็นปีที่สาม ความคาดหวังล่วงหน้าเพียงอย่างเดียวจึงอยู่ที่การขอร้องต่อพระพิรุณให้ท่านไม่เสกฝนห่าใหญ่ลงมายังเมืองเจียงใหม่เสียก่อน

แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลกลใด ใครปักตะไคร้ด้วยองศาแบบไหน ผลลัพธ์ที่ออกมาในวันงานทั้งสองวันคือ ท้องฟ้าโล่งโปร่ง มีแสงแดดแผดเผาตามปกติวิสัยของประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งก็คือร้อนนั่นแหละ สำคัญที่สุดคือไม่มีฝนตก เหมาะกับการดูคอนเสิร์ตในพื้นที่เปิดเป็นอย่างยิ่ง
และนี่เป็นประสบการณ์งาน Poy Festival 2026 ที่ผมอยากจะมาแชร์ให้ฟัง

ถ้าจะให้เล่าสักเล็กน้อย Poy Festival คืองานดนตรีที่เริ่มด้วยสเกลเล็กๆ จากการเป็นตลาดแผ่นเสียง ประกบคู่มากับคอนเสิร์ตที่ยึดไลน์อัพจากศิลปินในภาคเหนือ เช่น คณะสุเทพฯ (Suthep Band), YONLAPA, Solitude Is Bliss และรักษาคอนเซ็ปต์ความเป็นเฟสติวัลด้วยการแซมไลน์อัปวงดนตรีจากทั้งไทยและต่างชาติ ในปีแรกงานจัดขึ้นในสถานที่ไม่เล็กไม่ใหญ่อย่างบ้านฟ้าฮ่ามริมแม่น้ำปิง ก่อนจะขยับขยายมาจัดที่ศูนย์วัฒนธรรมเชียงใหม่ (Old Chiangmai Cultural Center) ในปีถัดมา
ตัดกลับมายังปี 2026 หากความตั้งใจของ Poy Festival คือการเป็นงาน ‘ปอยหลวง’ (คำเรียกงานบุญและเฉลิมฉลองของชาวล้านนา) ทางดนตรีของเจียงใหม่ ปีนี้นับเป็นปีที่งานให้ภาพความเป็นมิวสิคเฟสติวัลไปอีกขั้น ยกระดับการเป็นปอยหลวงขึ้นไป เราได้เห็นถึงการเลือกสถานที่คิดมาอย่างถี่ถ้วน การจัดสรรเวทีและไลน์อัปศิลปินโดยไม่ให้มีใครต้องน้อยหน้า สารพัดอาหาร ร้านรวง และกิจกรรมเวิร์กช็อป รวมถึงตลาดแผ่นเสียงที่ยังคงไม่หายไปไหน

ความประทับใจเกิดขึ้น นับตั้งแต่ผมก้าวเท้าผ่านซุ้มรับตั๋วและเจ้าหน้าที่ตรวจกระเป๋า งานปอยปีนี้ต้อนรับชาวดนตรีด้วยสถาปัตยกรรมของโรงแรมดาราเทวี งานออกแบบที่ผสมผสานความเป็นล้านนา พม่า และโคโลเนียลเข้าด้วยกัน ภาพแรกที่เห็นหลังเดินตรงผ่านประตูทางเข้าคือความอลังการของกลุ่มอาคารหลังใหญ่ กำแพงขาวและหลังคาทรงปราสาทซ้อนชั้น สร้างมนตร์สะกดคล้ายกับการได้เห็นปราสาทตอนเดินเข้าสวนสนุกดิสนีย์แลนด์ ต่างกันแค่นี่เป็นปราสาทของดาราเทวี ผมถึงกับอุทานกับตัวเองในใจเป็นคำเมืองว่า “โค๊ะ! หยังมายิ่งใหญ่อั้นล้ำเหลือ” (โอ้โห้ มันจะยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น) เพราะต่อให้เป็นจาวเจียงใหม่ ก็ไม่ได้แปลว่าจะเคยมาเยือนและเห็นสถาปัตยกรรมของดาราเทวีด้วยตาเนื้อ ผมเองเป็นหนึ่งในนั้น

หลังยืนมองสถานที่อยู่นาน ไลน์อัพวันแรกของผมก็เริ่มต้นด้วยการขึ้นโชว์ของ pami ในเวลาบ่ายสามที่เวที Main Stage แม้อากาศจะร้อน แถมแดดก็แรงไปเสียหน่อย แต่ประสบการณ์ที่ได้รับถือว่าคุ้มค่า การได้ฟังเพลงสไตล์เบดรูมป๊อปของ pami เช่น ‘kiss me blue’ ‘cry jar’ ‘loser’ โดยมีปราสาทล้านนาเป็นฉากหลังเป็นอะไรที่แปลกใหม่ และนี่คือภาพที่เราจะได้เห็นกับทุกศิลปินที่ขึ้นโชว์บนเวที Main Stage …แต่ก็ใช่ว่าเวทีเล็กอีกสองเวทีจะน้อยหน้า

ด้วยการจัดสรรเวลาขึ้นโชว์ของผู้จัดที่วางไว้ให้แต่ละเวทีมีเวลาเหลื่อมกันพอประมาณ ผมเลยมีเวลาเหลือพอที่จะแวบไปฟังศิลปินบนเวทีอื่น เดินถัดมาจากเวทีหลักเพียงเล็กน้อย ผ่านกลุ่มต้นไม้ที่ให้ความรู้สึกเหมือนจะเดินเข้าป่ายังไงยังงั้น เราจะพบกับเวที Amphitheatre เวทีอัฒจันทร์ที่ จีน มหาสมุทร (Little Fox) กำลังขึ้นเล่นเพลงอะคูสติกฟังสบายอยู่พอดี ภาพที่คนดูอย่างเราได้เห็นคือแสงแดดยามเย็นส่องลอดผ่านแมกไม้ที่โอบล้อมรอบอัฒจันทร์ กำแพงเก่าแก่ ศาลาไม้ และรูปปั้น ทั้งหมดนี้ทำให้เวทีที่ดูจะเล็กนี้ กลับท่วมท้นไปด้วยมนต์ขลัง

หลังเยี่ยมเยียนเวที Amphitheatre ผมใช้เวลาว่างระหว่างรอ Rasmee x Sun Der (ซันเด้อ) เดินเล่นและหาอะไรกินบริเวณตลาดแผ่นเสียง งานปอยปีนี้วางเวทีดีเจ (เวทีที่สาม) ไว้ตรงกลางของลานสนามหญ้าขนาดใหญ่ ล้อมรอบเวทีดีเจด้วยร้านสินค้าและแผ่นเสียง และวางซุ้มร้านอาหาร จุดนั่งพัก และโซนเวิร์กช็อปไว้รอบนอกอีกทีหนึ่ง การจัดวางในลักษณะนี้ทำให้เราได้รับประสบการณ์ทางดนตรีในอีกรูปแบบหนึ่ง การได้ดื่มคราฟต์โคลาจากร้าน Helo Cola ขณะกำลังต่อคิวรอซื้อบะหมี่คลุกร้าน No Rice โดยที่ยังได้ยินเสียงดนตรีจากดีเจ Smoker ไปด้วย เป็นตัวบ่งบอกว่านี่แหละคืองานเฟสติวัลที่มีดนตรีแผ่คลุมอยู่ทั่วทั้งงาน

ยิ่งเดินไปรอบๆ บริเวณสนามหญ้าเราจะพบกับกิจกรรมและร้านรวงที่หาได้ยากในงานดนตรี ไม่ว่าจะเวิร์กช็อปทำลาบ ที่ให้เราได้ลองกกลาบเองจริงๆ ร้านไวน์พร้อมบริการร้องคาราโอเกะ ร้านหมูกระทะ (แบบที่มีเตาจริงจัง) บริการนัดคอ-บ่า-ไหล่ จุดจัดรายการวิทยุโดย Artist Village x Tempo Radio หรือแม้แต่ซุ้มยาดองก็ยังมี ความหลากหลายที่พ้นไปจากส่วนของดนตรีนี้เองที่ทำให้งานปอยเฟสเป็นงานที่ ‘ม่วน’ เหมือนกับเราไปงานปอยหลวงแถวบ้านเหนือบ้านใต้

ไลน์อัพดนตรีคืนแรกเปิดฉากด้วยเสียงร้องอีสานโซลสลับกับดนตรีจังหวะมันๆ ชวนเซิ้งยับๆ ของ Rasmee x Sun Der (ซันเด้อ) ต่อด้วยเสียงจากเพลง See Slight ถึง Midside Winter ของวงอิเล็กทรอนิกร็อกสุดเท่จากเจียงใหม่อย่าง Joinjoy แล้วถึงค่อยไปมันส์และเดือดกันต่อกับดนตรีของ JPBS ที่มาพร้อมระบบแสงสีเสียงตระการตา ก่อนจะปิดท้ายค่ำคืนด้วยเพลงสไตล์เร็กเก้จาก Srirajah Rockers …นี่แค่วันแรกนะ

DOOR PLANT เป็นวงแรกที่ผมเลือกยืนอยู่หน้าเวทีในวันที่สอง เวที Main Stage ยังคงร้อนเหมือนวันแรก แต่สามารถรับมือได้ด้วยการทาครีมกันแดดและหามุมหลบแสงอาทิตย์ให้เป็นหลักแหล่ง หลังฟังเพลง Sabye และ เธอนั่นไง ผมลัดเลาะไปเวที Amphitheatre เพื่อฟัง Derdamissyou x Baby Scash ในบรรยากาศสบายๆ และวนกลับไปฟัง Yellow Fang แวะไปเติมเหล้ากลิ่นข้าวเหนียวมะม่วงที่ซุ้มยาดองหนึ่งซ็อต เพื่อมาพบกับ GYMV และท่อนร้อง “Come follow me (ooh ooh) Say you want to (ooh ooh) We’re all bunny (ooh ooh) How can I make you” ของเพลง ‘Bunny House’ ที่ชวนให้นึกสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

คืนวันที่สองไม่ได้จบลงแค่นั้น เราไปต่อกันด้วยวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกระดับตำนานอย่าง อรอรีย์ (Ornaree) สนุกกับโชว์สุดเอนเตอร์เทนโดย ตามมาด้วยวง Flure ที่ขนเพลงฮิต ปล่อยไปตามหัวใจ, เรื่องเดียว, ฤดูที่ฉันเหงา มาให้ชาวปอยร้องตามสุดเสียง เซอร์ไพรส์ที่สุดคือการชวนอรอรีย์และ Yellow Fang มาร่วมกันโชว์เพลง ระหว่างเรา ความน่าเสียดายคือผมไม่สามารถอยู่ต่อเพื่อดูโชว์ของแม่ฮาย อาภาพร ศิลปินคนสุดท้ายของเวทีใหญ่ที่จะปิดจบงานปอย แต่เดาได้เลยว่าต้องม่วนแน่นอน

ภายในระยะเวลาสามปี Poy Festival หรืองานปอย ได้กลายเป็นพื้นที่ที่ดึงเอาคนทำซีนดนตรีในเชียงใหม่มารวมตัวกัน งานประจำปีที่มีร้านรวงมีกิจกรรมหลากหลาย และพาเอาคนที่ชื่นชอบดนตรีมาพบเจอกับเสียงอาจจะอยู่นอกเหนือขอบเขตที่ตัวเองคุ้นเคย หากว่าด้วยความเป็นเฟสติวัล งานปอยสะท้อนคุณสมบัติเหล่านั้นได้ครบถ้วน พร้อมกับแต่งเติม เพิ่มเอกลักษณ์และกลิ่นอายแบบเมืองเหนือ หากใครชอบหรือคิดถึงบรรยากาศแบบมิวสิคเฟสติวัล งานปอยเป็นงานดนตรีศักยภาพแน่นที่ผมอยากชวนให้มาลองสัมผัสดูสักครั้ง หากไม่ได้เพลงใหม่กลับไปฟัง อย่างน้อยก็ได้รู้จักร้านอร่อย หรืออาจจะได้แผ่นเสียงติดมือกลับไปบ้าน
“แล้วปะกั๋นใหม่ปี๋หน้าครับ”