ในมุมมองทางเศรษฐศาสตร์ แ ด้วยการจำกัดความว่า ‘ตัวกินฝัน’ ที่ใช้มองโลกใบนี้
“Z คือตัวอักษรตัวสุดท้ายของภาษาอังกฤษ ความพิเศษ GEN Z เลยเป็นรุ่นสุดท้ายของโลกเก่า และรุ่นแรกของโลกใหม่ เพราะฉะนั้นพื้นที่ใหม่ๆ มักเกิดขึ้นในเมืองใหญ่ก่อน”
ย้อนไปในอดีตการเปลี่ยนแปลงของโลกจะเกิดขึ้นในระยะเวลา 50-80 ปี ต่างกับทุกวันนี้ที่ทุกๆ 5 ปี ก็เปลี่ยนแปลงแล้ว ซึ่งนั่นก็จะส่งผลต่อความพร้อมทางเศรษฐกิจของแต่ละจังหวัดที่แตกต่างกัน
ทั้งนี้ ในอดีตเคยมีความเชื่อว่าเมื่อเกิดการขยายตัวในแต่ละจังหวัด ก็จะเกิดการจ้างงานมากขึ้น แต่ในความเป็นจริงแล้วกลับกัน ซึ่งโรคระบาดเป็นตัวเร่งทำให้โมเดลทางเศรษฐกิจเปลี่ยนไป ธุรกิจจำเป็นต้องลดต้นทุนของแรงงาน ผนวกกับค่าครองชีพพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว รวมถึงทักษะจากการเรียนก็ไม่สามารถใช้ได้จริงในการทำงาน ท้ายสุดผลลัพธ์จึงแสดงออกมาผ่าน “คนที่จนลง ทั้งที่มีรายได้เพิ่มขึ้น”
“ต่อไปการมีเงิน จะไม่ได้การันตีการมีชีวิต เพราะไม่มีทางเพิ่มได้เร็วกว่าภาระที่ต้องใช้”
เกียรติอนันต์ ชี้ว่า ความพอเพียงในชีวิตกับความเพียงพอในการเติมเต็มความฝันไม่ใช่เรื่องเดียวกัน ซึ่งนั่นจะส่งผลกับนโยบายรัฐสวัสดิการที่ไม่ได้มุ่งหวังเพียงปลายทางของตลาดแรงงาน ซึ่งมองเพียงเรื่องของอายุ โดยปัจจุบันนี้ครัวเรือนไทยที่มีรายได้ครัวเรือนต่ำกว่า 32,000 บาท จะพึ่งพาสวัสดิการของรัฐอย่างน้อย 1 อย่าง ทั้งที่หากต้องการให้หลุดพ้นจากการพึ่งพิงรัฐ โดยเฉลี่ยต้องมีรายได้ถึง 48,000 บาท -50,000 บาทต่อครัวเรือน
ตามไปดูเวทีเสวนา “Lost & Found: ตามหาความฝันที่หล่นหายของคน GEN Z” จัดขึ้นโดย The MATTER และ The Active ฉบับเต็มกันได้ที่ : https://www.youtube.com/watch?v=2xTcSHGMA_E
