เป็นเวลากว่า 2 ทศวรรษแล้วที่นักเรียนคนแล้วคนเล่าเดินผ่านก้อนหินสีเบจก้อนหนึ่งระหว่างทางไปไปห้องเรียน และบางครั้งก็คายหมากฝรั่งแปะไว้ที่หินนั้นด้วย แต่รายงานล่าสุดทำให้ทุกคนต้องอึ้ง เพราะหินก้อนนี้มีรอยเท้าไดโนเสาร์อายุกว่า 200 ล้านปีฝังอยู่!
ตามรายงานฉบับใหม่ที่ตีพิมพ์ในวารสาร Historical Biology ระบุว่า นักบรรพชีวินวิทยาได้ค้นพบว่าแผ่นหินดังกล่าวมีรอยเท้าไดโนเสาร์อายุกว่า 200 ล้านปีอยู่บนนั้น โดยพบรอยเท้าไดโนเสาร์ 66 รอยจากไดโนเสาร์ 47 ตัวบนแผ่นหินดังกล่าว ซึ่งก้อนหินก้อนนั้นถูกจัดแสดงไว้ที่โรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งหนึ่งในออสเตรเลียในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา
แอนโธนี โรมิลิโอ นักบรรพชีวินวิทยาจากมหาวิทยาลัยควีนส์แลนด์ หัวหน้าคณะผู้จัดทำการศึกษากล่าวกับ NBC News ว่า นี่มันเป็น(รอยเท้า)ไดโนเสาร์จำนวนมาก และถือเป็นไดโนเสาร์จำนวนมากที่สุดที่พบในแผ่นหินเดียวกันในออสเตรเลีย
อย่างไรก็ตาม ทั้งนักเรียน ครูและผู้บริหาร ในโรงเรียนดังกล่าวจะรู้ดีว่าก้อนหินนี้จะมีรอยเท้าไดโนเสาร์อยู่บ้าง แต่ว่าไม่ได้รู้ว่ามันจะมีเยอะขนาดนี้ โดยรองผู้อำนวยการโรงเรียนบอกว่า เพิ่งจะได้รู้ว่ามันสำคัญมากๆ และน่าตกใจ และตื่นเต้นที่ได้รู้
คำถามต่อมาคือ แล้วหินที่สำคัญขนาดนี้ไปอยู่ที่โรงเรียนม.ปลายได้อย่างไร?
ย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีที่แล้ว หัวหน้าแผนกวิทยาศาสตร์ของโรงเรียนได้แต่งงานกับนักธรณีวิทยาที่ทำงานในเหมืองถ่านหิน Callide ที่อยู่ใกล้เคียง นักธรณีวิทยาได้พบแผ่นหินดังกล่าวในปี 2002 และพบว่าแผ่นหินดังกล่าวมีรอยเท้าไดโนเสาร์ปกคลุมอยู่ จึงได้ช่วยไว้ไม่ให้ถูกระเบิด จากนั้นจึงบริจาคแผ่นหินดังกล่าวให้กับโรงเรียน
ตั้งแต่นั้นมาก้อนหินก้อนนี้ก็ตั้งอยู่ที่โถงทางเดินของโรงเรียน จนกระทั่งมีสมาชิกของชุมชนบิโลลา (Biloela community) ได้ยินเกี่ยวกับรอยเท้าไดโนเสาร์ที่ถูกค้นพบ พวกเขาจึงติดต่อ และขอมาดูแผ่นหินนี้ รวมถึงถ่ายรูปกลับไปทำแบบจำลองซิลิโคน นอกจากนี้ ยังใช้การถ่ายภาพ 3 มิติขั้นสูงและฟิลเตอร์แสงเพื่อแยกแยะรายละเอียดที่ซ่อนอยู่บางส่วนออกไป จนเมื่อตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดแล้วจึงได้รู้ว่าโรงเรียนแห่งนี้มีของดีอยู่จริงๆ
นักบรรพชีวินวิทยาไม่แน่ใจว่ารอยเท้าต่างๆ ที่พบเป็นของไดโนเสาร์สายพันธุ์ใด แต่พวกเขาสงสัยว่ารอยเท้าน่าจะเป็น Anomoepus scambus ซึ่งเป็นไดโนเสาร์กินพืชขนาดเล็กที่มีนิ้วเท้าข้างละสามนิ้ว วัดจากขนาดและระยะห่างของรอยเท้า โดยนักวิทยาศาสตร์คาดว่า ไดโนเสาร์น่าจะเดินด้วยความเร็วประมาณ 1-6 กม.ต่อชม.
ตอนนี้ แผ่นหินก้อนนี้ยังคงอยู่ในโรงเรียนม.ปลายแห่งเดิม แต่ผู้บริหารกำลังหาวิธีจัดแสดงให้สาธารณชนได้เห็นมากขึ้น หากสุดท้ายแผ่นหินดังกล่าวต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น โรงเรียนจึงหวังว่าจะสร้างแบบจำลองฟอสซิลเพื่อเก็บไว้ในโถงทางเดิน
อ้างอิงจาก
