เรามักจำวินเซนต์ แวน โก๊ะ (Vincent van Gogh) ผ่านผลงานที่เต็มไปด้วยการเคลื่อนไหว อารมณ์ที่ไม่หยุดนิ่ง สีสันกระตุ้นประสาทสัมผัส แต่เบื้องหลังความปั่นป่วนเหล่านั้น เขากลับมีชีวิตที่ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและออกจะจำเจไปบ้าง
ศิลปินที่โลกจดจำว่าเต็มไปด้วยความไม่มั่นคงคนนี้ ใช้ชีวิตใน 1 วันอย่างไร ผ่านจดหมายถึงน้องชายในปี 1888
ในจดหมายเล่าว่าเขาทำงานชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า ตั้งแต่เช้าราวๆ 7 โมง เพราะอยากใช้เวลาดูแสงธรรมชาติในยามเช้า นั่งอยู่อย่างนั้นถึง 6 โมงเย็น ชนิดที่ติดหนึบกับโต๊ะทำงานไม่ลุกไปไหน นอกจากจะลุกไปหาอะไรกินรองท้องนิดหน่อย กว่าจะลุล่วงก็เย็นย่ำ เล่นเอาหมดแรงไม่น้อย
บางวันก็เลิกงานไว บางวันก็ฮึดทำงานต่อถึงกลางคืนบ้างโดยอาศัยแสงตะเกียง ถึงจะหมดเวลาทั้งวันไปกับการทำงานวันแล้ววันเล่า แต่เขากลับรู้สึกว่านั่นก็คือชีวิตที่ควรจะเป็นมิใช่หรือ
จดหมายฉบับนี้พอให้เราอนุมานได้ว่าเขารักในการทำงานขนาดไหน ออกจะน่าเบื่อไปบ้างที่ติดแหง็กอยู่กับโต๊ะทำงานขนาดนั้น แต่ไม่ต้องห่วง บางวันเขามักออกไปวาดภาพกลางแจ้ง เช่น ทุ่งข้าวสาลี สวนไซเปรส วันไหนเหนื่อยๆ ก็แวะไปคาเฟ่ จิบกาแฟ เขียนจดหมาย เข้านอนไวบ้าง ไม่ได้โหมทำงานทั้งวันทั้งคืนทุกวัน
แม้จะฟังดูเหมือนชีวิตตั้งแต่ลืมตาตื่นมีแต่งาน จนถึงเวลาเข้านอน แต่การได้ตื่นมาไล่ล่าแสงเช้า เก็บเอาแสงธรรมชาติมาไว้บนผืนผ้าใบ การได้ทำงานทั้งวัน คือแรงผลักดันให้เขาตื่นมาใช้ชีวิต 1 วันเช่นกัน
กิจวัตรเหล่านี้ที่เขายึดไว้แทบทุกวันอาจเป็นทั้งเครื่องมือสร้างงาน และเป็นเหมือนเชือกเส้นสุดท้ายที่เขาใช้พยุงตัวเองเอาไว้ไม่ให้หลุดลอยไปไกลกว่านั้น
อ้างอิงจาก
https://observer.com/2017/03/the-self-described-daily-routines-of-historys-most-prolific-minds/
