เคยรู้สึกอึดอัดที่ต้องเก็บความลับไว้กับตัวหรือเปล่า
ว่ากันว่าความลับมักมีน้ำหนัก ยิ่งเก็บไว้ในใจมากเท่าไหร่ ตัวเราก็จะยิ่งถูกพันธนาการจากสิ่งที่ต้องปกปิดไว้มากขึ้นเท่านั้น หากเป็นเรื่องเล็กๆ เราก็อาจยอมรับผิดและปลดปล่อยตัวเองในเวลาอันรวดเร็ว แต่หากความลับดันเกี่ยวข้องกับการตาย ความรู้สึกผิดจะท่วมท้นมากมายขนาดไหนกันนะ
ความรู้สึกอันหนักอึ้งนี้ ถูกถ่ายทอดใน ‘Silent Truth’ ซีรีส์ญี่ปุ่น บน Netflix ดัดแปลงมาจากนวนิยายเรื่อง ‘Saikai’ (การกลับมาพบกันอีกครั้ง) เมื่อปี 2010 ผลงานเขียนของโยโกเซกิ ได (Yokozeki Dai) ผู้ชนะรางวัลเอโดงาวะ รัมโป ครั้งที่ 56 รางวัลด้านวรรณกรรมที่มอบให้กับสุดยอดนิยายสืบสวนสอบสวนหน้าใหม่
ตลอดทั้ง 9 ตอนของซีรีส์ ชวนเราดำดิ่งไปกับปริศนาการตายที่ยากจะคาดเดา ทว่าสิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่เพียงการค้นหาคนร้ายเหมือนซีรีส์แนวสืบสวนทั่วไปเท่านั้น แต่ยังเผยความลับอันน่าเจ็บปวดที่ถูกเก็บไว้หลายสิบปี
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อโทบินะ จุนอิจิ นักสืบย้ายกลับบ้านเกิดเพื่อสืบสวนคดีฆาตกรรม ในระหว่างการสืบสวน จุนอิจิได้พบกับ อิวาโมโตะ มากิโกะ รักแรกที่กำลังกลายเป็นผู้ต้องสงสัยหลักในคดี เนื่องจากปืนพก อาวุธสังหารดันเชื่อมโยงกับเหตุการณ์ในวัยเด็กที่พวกเขาและเพื่อนอีก 2 คน สาบานว่าจะไม่พูดถึงอีก
ปริศนาการตายที่เพิ่งเกิดขึ้นในเมืองเล็กๆ อันเงียบสงบ กลายเป็นต้นเหตุที่ทำให้จุนอิจิต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกผิด และผลของการกระทำที่ถูกฝังไว้เป็นเวลาหลายสิบปี นำพาให้ชีวิตของมิตรภาพวัยเด็กของพวกเขาทั้ง 4 คนเปลี่ยนไปตลอดกาล
Credit: tv-asahi.co.jp
เนื้อหาต่อไปนี้เปิดเผยข้อมูลสำคัญของซีรีส์ Silent Truth
ความเจ็บปวดของการเก็บความลับที่ไม่สามารถบอกใครได้
สิ่งที่ทำให้ Silent Truth น่าติดตามตั้งแต่ตอนแรก มาจากการค่อยๆ ชวนผู้ชมเข้าไปสำรวจความจริงที่แต่ละคนปกปิดเอาไว้หลายสิบปี
วันธรรมดาๆ ไม่ต่างจากวันทั่วไป เด็กป.6 ทั้ง 4 คน ได้แก่ จุนอิจิ มากิโกะ เคซุเกะ และนาโอโตะนัดแนะกันไปเที่ยวเล่นในป่าใกล้โรงเรียน แม้ว่าจะมีคำเตือนจากผู้ใหญ่ว่าแถวนั้นมีโจรปล้นธนาคารหลบหนีอยู่ ระหว่างนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นไม่ไกล และบังเอิญเจอกับความจริงน่าสลดเมื่อนายตำรวจ ผู้เป็นพ่อของเคซุเกะเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ ห่างไปไม่ไกลยังมีศพของคนร้ายถูกยิงเสียชีวิตด้วยเช่นกัน
เรื่องราวน่าจะจบลงแค่นั้น หากไม่ใช่เพราะความลนลานและโกรธแค้นของเคซุเกะ ที่เห็นพ่อตัวเองถูกยิง ทำให้เขาเผลอหยิบปืนตำรวจของพ่อติดตัวมาด้วย โดยที่ไม่คาดคิดว่าปืนนี้จะกลายต้นเหตุความวุ่นวายในอีกหลายปีต่อมา
ใต้ต้นต้นซากุระตั้งตระหง่านอยู่ในโรงเรียนที่กำลังจะถูกทุบทิ้ง ลึกลงไปมีแคปซูลกาลเวลา (กล่องสำหรับเก็บของแห่งความทรงจำ) ที่จุนอิจิ มากิโกะ เคซุเกะ และนาโอโตะ ฝังปืนพก และความทรงจำอันเลวร้ายลงไป และสัญญาว่าจะเป็นความลับระหว่างพวกเขา 4 คน โดยจะไม่พูดถึงมันอีก
ชีวิตของพวกเขาผ่านไปอย่างเงียบสงบ ทั้งหมดต่างแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง จุนอิจิกลายเป็นนักสืบ ในสถานีตำรวจ และไม่เคยติดต่อกลับมาอีกเลย ขณะที่มากิโกะและเคซุเกะ แต่งงานด้วยกันจนมีลูก 1 คน ก่อนจะหย่าในเวลาต่อมา ส่วนนาโอโตะ สืบทอดธุรกิจของที่บ้าน ครองตัวเป็นโสดไม่มีวี่แววว่าจะลงเอยกับใคร
Credit: tv-asahi.co.jp
นับจากเหตุการณ์น่าเศร้า วันเวลาล่วงเลยมา 23 ปี จนกระทั่งวันหนึ่งเกิดเหตุฆาตกรรม ‘ฮิเดกิ’ พี่ชายต่างแม่ของนาโอโตะเสียชีวิตจากกระสุนปืน หลังจากตรวจสอบแล้วพบว่าเป็นปืนของตำรวจ กระบอกเดียวกับที่หายไปจากจุดเกิดเหตุเมื่อ 23 ปีก่อน ความน่าสงสัยทั้งหมดถูกชี้มาที่มากิโกะ แม้ว่าจะยังไม่มีหลักฐานมัดตัวก็ตาม
จุนอิจิถูกมอบหมายให้สืบคดีนี้ ร่วมกับ นาระ คิคาโกะ นักสืบฝีมือดี เมื่อความเป็นความตายเกี่ยวพันกับเพื่อนวัยเด็กของตัวเอง ทำให้เขาต้องขุดคุ้ยความจริงไปพร้อมๆ กับการปกปิดความลับนี้จากคนอื่นๆ ไปด้วย
แต่ยิ่งสืบคดีนี้เท่าไหร่ เขาก็ยิ่งพบว่าเพื่อนๆ ของเขาต่างก็มีความลับอันหนักอึ้งที่ไม่สามารถบอกใครได้ ไม่ใช่เพื่อรักษาสัญญาวัยเด็กเท่านั้น แต่เพื่อปกป้องตัวเองไม่ให้เจ็บปวดด้วยเช่นกัน
Credit: tv-asahi.co.jp
แต่ละตอนจะค่อยๆ คลี่ความลับของตัวละครที่เราไม่เคยเห็นทีละชั้น ไม่ว่าจะเป็นเคซุเกะ ที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึกที่ตัวเองไม่เคยเอาชนะจุนอิจิได้ หรือความจริงที่เขาแอบแต่งงานใหม่โดยไม่บอกภรรยาเก่าอย่างมากิโกะ ส่วนนาโอโตะก็มีความลับที่เขาต้องเก็บไว้โดยไม่สามารถบอกใครได้ เพื่อไม่ให้ความจริงมาทำร้ายเพื่อนตัวเอง
ขณะเดียวกันมากิโกะ นอกจากต้องปกปิดความผิดของลูกชาย เพื่อไม่ให้มีผลกระทบต่อการเข้าเรียนในโรงเรียนประจำจังหวัดแล้ว เธอยังมีความลับอันเลวร้ายในวัยเด็กที่ไม่เคยบอกใครด้วย ไม่ต่างจากจุนอิจิ แม้ว่าต้องตามสืบความจริง แต่เขาก็มีความลับที่เก็บซ่อนไว้ เพื่อไม่ให้ส่งผลต่อหน้าที่การเป็นตำรวจ ผู้ผดุงความยุติธรรม
ระหว่างทางผู้ชมอย่างเราไม่เพียงแต่สะเทือนใจไปกับความรู้สึกผิดที่แต่ละตัวละครต้องเผชิญเท่านั้น แต่ยังต้องประหลาดใจเมื่อเราค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ จะพบว่าความลับที่แต่ละคนต้องแบกรับ มีจุดเปลี่ยนที่เดียวกัน นั่นคือการเที่ยวเล่นตามประสาเด็กเท่านั้นเอง
Credit: tv-asahi.co.jp
เมื่อความลับกัดกินใจ
นอกจากความรู้สึกผิดจากการเก็บความลับ ที่ทำให้ตัวละครต้องเลือกทางเดินผิดพลาดครั้งแล้วครั้งเล่าแล้ว การเก็บความลับก็ส่งผลกับใจเราไม่น้อยเช่นกัน
มีงานวิจัยที่ตีพิมพ์ลงวารสาร Personality and Social Psychology ปี 2017 อธิบายว่าความเหนื่อยล้าจากการเก็บความลับอาจไม่ได้มาจากการปกปิดอย่างเดียว แต่มาจากต้องอยู่กับความลับนั้น เฝ้าวนเวียนอยู่กับความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถบอกใครได้
ในทางจิตวิทยาชี้ให้เห็นว่าการเก็บความลับ มักทำให้เราปิดกั้นตัวเอง เราไม่อาจเปิดเผยความรู้สึกได้อย่างที่ควรเป็น จนทำให้เราไม่สามารถทำตัวเป็นธรรมชาติ หรือไม่อยากแบ่งปันเรื่องราวกับคนอื่นๆ เพราะกังวลว่าอาจทำให้ความลับที่เรากล้ำกลืนไว้ในใจจะปริออกมาให้คนอื่นได้เห็น ดังนั้นคนที่เก็บความลับจึงมักรู้สึกโดดเดี่ยว และไม่กล้าสานสัมพันธ์กับใครอย่างจริงจัง
ปัญหาด้านความสัมพันธ์ก็ปรากฏให้เห็นในตัวละครในเรื่องด้วยเช่นกัน อย่าง จุนอิจิ นักสืบหนุ่ม เขามีมากิโกะเป็นรักแรก แต่เพราะความผิดพลาดจากเหตุการณ์วัยเด็กจึงทำให้เขาเลือกหันหลังให้ความรักครั้งนั้น และตัดสินใจเลิกติดต่อกับเพื่อนๆ และทนแบกรับความรู้สึกไว้คนเดียว
แม้วันเวลาจะช่วยทำให้จุนอิจิลืมความรู้สึกผิดไปได้บ้าง แต่เมื่อเริ่มความสัมพันธ์ครั้งใหม่ เขาก็ไม่กล้าจริงจังกับใครถึงขั้นแต่งงาน อย่างที่เขาเลือกคบกับพยาบาลสาว มานานถึง 3 ปี โดยไม่มีทีท่าว่าจะพูดคุยเรื่องอนาคตด้วยกัน
Credit: tv-asahi.co.jp
ไม่เพียงแต่จุนอิจิเท่านั้น แต่คนอื่นๆ ก็มีวิธีรับมือจากความเจ็บปวดจากการเก็บความลับไว้แตกต่างกัน อย่างนาโอโตะที่เลือกดูแลมากิโกะ เพื่อชดเชยความรู้สึกผิด หรือมากิโกะเองที่พยายามเอาชนะความเจ็บปวดด้วยการทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง และเดินหน้าต่อไป เพื่อไม่ให้ความเจ็บปวดกลับมาทำร้ายเธออีก
อย่างไรก็ตาม บาดแผลจากการเก็บความลับไม่ใช่สิ่งที่จะหายไปเองไปตามกาลเวลา สุดท้ายความจริงจะกลับมาหลอกหลอนเราอีกครั้ง แต่สิ่งที่ช่วยเยียวยาจากโซ่ตรวนแห่งความลับนั้นได้ดีที่สุด คือการแบ่งปันความลับนั้นให้กับคนอื่นๆ หรือการเผชิญหน้ากับความจริงนั่นเอง
ในขณะที่หลายคนอาจลืมไปว่าการปกปิดแม้จะช่วยให้เรารอดตัวไปได้ในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ท้ายที่สุดมันก็อาจกลับมาทำร้ายเราได้อยู่ดี ดังนั้นบทสรุปของ Silent truth หรือความจริงอันเงียบงัน จึงเป็นการย้ำเตือนให้เราสบตากับความจริงอันน่าเกลียด ที่เราเคยเบือนหน้าหนีมาตลอด
แม้ว่าการเผชิญหน้าจะทำให้เราเจ็บปวดแค่ไหน แต่อย่างน้อยมันก็เป็นหนทางสู่การเยียวยาให้เราก้าวต่อไปข้างหน้า
อ้างอิงจาก
