ฝนตกก็อยากรู้ว่าเขาพกร่มหรือเปล่า น้ำท่วมก็อยากทักไปถามว่ากลับบ้านได้ไหม เจอแมวน่ารักข้างทาง เดินผ่านร้านประจำ ก็อยากให้เล่าให้คนเก่าฟัง โอ๊ย คนไทยมันจะมูฟออนกันได้ยัง
ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในสังคม คนไทยก็ใฝ่หาคนเก่าอยู่อย่างงั้น จนเกิดเป็นวลีแซวกันเองบนโลกออนไลน์ว่า “คนไทยเป็นอะไรกับคนเก่า” แน่นอนว่าคอนเทนต์เหล่านี้จำนวนหนึ่งเป็นเพียงมุกขำขัน ความสนุกอยู่ตรงการหาเหตุผลที่ไม่น่าเกี่ยวให้มาเกี่ยวกับคนเก่าได้
บางคนก็เอาฮา แต่บางคนแอบเอาจริง จังหวะชุลมุนที่โดนล้อแบบนี้แหละ แวะคิดถึงเขาเสียหน่อยใครจะรู้ แม้ไม่ได้คิดถึงเขาตลอดเวลา ไม่ได้อยากกลับไปทุกวัน แต่นานเข้า มันเริ่มไม่เล่นแล้ว พอมีบางสิ่งพาดผ่าน ความทรงจำก็กลับมาพร้อมคำถามที่ยังตอบไม่ได้เสียที
ถ้าวันนั้นเราทำได้ดีกว่านี้ วันนี้จะยังมีกันอยู่ไหม ถ้าเรายอมกันมากกว่านี้ พูดคุยกันมากกว่านี้ มันจะยังจบแบบนี้อยู่หรือเปล่า
คนไทยเป็นอะไรกับคนเก่าเริ่มจะไม่ใช่เรื่องเล่น ทำไมนะทำไม ชีวิตไปเจออะไรใหม่ๆ มากมาย แต่สุดท้ายมันวนกลับมาหาเธออยู่อย่างนั้น
ยามเธอจากไปครานั้น รู้ไหมว่าเป็นเช่นไร
เมื่อความสัมพันธ์จบลงแล้วต้องห่างหายกันไป เราอาจไม่ได้คิดถึงตัวเขา แต่อาจนึกถึงช่วงชีวิตที่มีเขาอยู่ก็เป็นได้ Nostalgia หรือ ความโหยหาอดีต เป็นความรู้สึกหวานปนขมที่เกิดขึ้นเมื่อเราหวนถึงช่วงเวลาซึ่งมีความหมาย ความอบอุ่นและความสุขอาจอยู่พร้อมกับความเศร้าที่สิ่งเหล่านั้นผ่านไปแล้ว ความทรงจำเกี่ยวกับคนใกล้ชิดก็เป็นส่วนสำคัญของประสบการณ์นี้
คนที่เราคิดถึงจึงอาจมาพร้อมรายละเอียดมากมาย ทั้งห้องที่เคยอยู่ด้วยกัน ร้านข้าวที่ไปบ่อย วันหยุดที่ไม่มีแผนอะไร และตัวเราในช่วงชีวิตนั้น อย่างไรก็ตาม ความโหยหาอดีตกับความอยากแก้ไขอดีตไม่ได้เป็นสิ่งเดียวกัน เราอาจนึกถึงคืนหนึ่งด้วยความอบอุ่น แล้วใช้ชีวิตต่อได้โดยไม่ได้อยากเปลี่ยนอะไร แต่บางครั้งความทรงจำกลับพาไปไกลถึง การคิดเล่นๆ เปลี่ยนบางการตัดสินใจ แล้วลองจินตนาการตอนจบขึ้นมาใหม่
ในทางจิตวิทยา เราเรียกสิ่งนี้ว่า Counterfactual Thinking การคิดถึงทางเลือกของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปแล้วเรียกว่า เราใช้ความคิดจำลองเหตุการณ์เดิมขึ้นมาใหม่ หากเปลี่ยนเงื่อนไขบางอย่าง ผลลัพธ์จะต่างจากความจริงอย่างไร และเมื่อภาพที่จินตนาการดูดีกว่าสิ่งที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเกี่ยวกับการตัดสินใจของเราเอง ก็อาจเกิดความเสียใจหรือเสียดายตามมา
จริงๆ ความสามารถนี้ก็เป็นประโยชน์กับชีวิตอยู่ไม่น้อย หากเราคิดได้ว่าการเตรียมตัวให้มากขึ้น ช่วยให้งานครั้งก่อนออกมาดี เราก็อาจนำความเข้าใจนั้นไปใช้ในครั้งถัดไป การย้อนคิดจึงเป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยให้เราเรียนรู้ว่าคราวหน้าจะทำอย่างไรให้ต่างออกไปนั่นเอง
แต่เมื่อสิ่งที่อยากแก้ไขเป็นความสัมพันธ์ที่จบไป จะแก้ได้ยังไงล่ะ กว่าจะรู้ว่าควรพูดอะไร ทำตัวยังไง คนที่อยากพูดด้วยก็ไม่ได้รอคำตอบอยู่ตรงนั้นอีกต่อไปแล้ว
เราจึงกลับไปซ้อมอยู่ในความคิด พูดประโยคที่วันนั้นไม่ได้พูด ฟังสิ่งที่วันนั้นไม่เคยตั้งใจฟัง และจินตนาการว่า หากตัวเราในวันนี้ได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์วันนั้น ทุกอย่างคงเปลี่ยนไป เลยเกิดความเสียดายต่อเหตุการณ์ที่อาจเป็นไปได้อยู่เสมอ
ตรงนี้เองที่อาจทำให้คนเก่ากลายเป็นคนที่เราอยากกลับไปหาเป็นพิเศษ เขาเคยพบเราในวันที่ยังรับฟังไม่เป็น ยังจัดการอารมณ์ไม่ได้ หรือยังไม่กล้าบอกความรู้สึก เราจึงอยากให้เขาได้รู้จักเราคนปัจจุบันด้วย อยากให้เขาเห็นว่าเราเปลี่ยนไปแล้ว และสิ่งที่เคยทำร้ายเขาจะไม่เกิดขึ้นแบบเดิมอีก
ถ้าเราแก้ไขได้ทุกอย่างที่พลาดไป ชีวิตมันจะจบบริบูรณ์แบบละครไทยเกินไปเปล่าน้า ลองปล่อยให้มันวนเวียน แก้ไข อยู่แค่ในใจก็พอ เพราะสุดท้ายแล้วเราเองก็ไม่อาจรู้เลยว่า วันที่เรารู้ว่าอะไรควรไม่ควร เขาจะเรียนรู้และเติบโตได้เหมือนกันหรือเปล่า หากอยากกลับไปแก้ไขเรื่องราว แต่ผลออกมาไม่เป็นดั่งใจอีก ไม่เท่ากับว่าเจ็บซ้ำๆ คูณ 2 เลยเหรอ
อะไรที่เกิดขึ้นแล้วก็ปล่อยให้มันเป็นไป เป็นเรื่องผ่านเข้ามาในหัวตอนนั่งเหม่อก็พอ เพราะจริงๆ แล้วเขาอาจไม่ได้นึกถึงตัวเขาหรอก แค่อยากกลับไปแก้ไขเรื่องราวให้มันเป็นดั่งใจเฉยๆ งั้นก็เก็บบทเรียนเก่าเอาไว้ใช้กับคนใหม่จะเป็นอะไรไปล่ะ
อ้างอิงจาก
