โปรดรับประทานอาหารให้อิ่มท้องก่อนรับชมเรื่องนี้
คำแนะนำจากผู้เขียนหลังจากได้ชมภาพยนตร์ ครัวสาว (Morte Cucina) ผลงานเรื่องใหม่จากต้อม – เป็นเอก รัตนเรือง ในรอบสื่อแล้วต้องนั่งหิวท้องกิ่วตลอดทั้งเรื่อง
เรื่องราวในภาพยนตร์ วนเวียนอยู่ในครัว บนโต๊ะอาหาร และตัวละครหลักเพียงไม่กี่คน ‘สาว’ เด็กเสิร์ฟอัธยาศัยดี มีรสมือเป็นเลิศทั้งคาวและหวาน บังเอิญพบกับ ‘กรณ์’ ชายผู้สร้างรอยร้าวลึกในใจครั้งอดีต เมื่อโอกาสมาถึงตรงหน้า สาวจึงเลือกปรุงรสด้วยแรงแค้น ออกมาเป็นจานอร่อยถึงตาย
เส้นเรื่องที่พาทุกคนเดินทางมาจานแล้วจานเล่า ล้วนเกิดจากความแค้นของสาว ที่ไม่ได้ออกมาในรูปแบบเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่กลับกลายเป็นการแก้แค้นแสนอร่อย งานบ้าน งานเรือน เอาอกเอาใจ ไม่มีจุดไหนขาดตกบกพร่อง ยิ่งกรณ์หลงใหลในรสมือของสาวเท่าไหร่ เขายิ่งเข้าใกล้ความตายมากเท่านั้น
ครัวสาวยังคงลายเซ็นการเล่าเรื่องแบบเป็นเอกไว้ได้ไม่แพ้เรื่องอื่น อาจเป็นรสที่ถูกใจบางคน ไม่ถูกใจบางคน แต่สิ่งหนึ่งที่ช่วยชูรสเรื่องนี้คืองานภาพจากยอดฝีมืออย่าง คริสโตเฟอร์ ดอยล์ (Christopher Doyle) ทำให้หนังล้างแค้นกลายเป็น Food Porn ในบริบทนี้ไม่ได้เกี่ยวกับสื่อลามก แต่เป็นคำที่ใช้เรียกภาพหรือวิดีโออาหารที่ถูกถ่ายให้ดูเย้ายวน น่ากิน กระตุกต่อมอยากอาหารจนกลายเป็นจุดที่น่าประทับใจที่สุดในเรื่อง
หนังพาเราเข้าครัวไปกับสาว ตั้งแต่ขั้นตอนเตรียมวัตถุดิบ ลงกระทะไฟแรง เคี่ยวตุ๋นในหม้อใหญ่ ไปจนจัดจานอย่างสวยงาม เมนูต่างๆ ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันขึ้นมาบนโต๊ะอาหาร กรณ์อิ่มหมีพลีมันกับทุกจาน อร่อยจนต้องดูดเอารสบนปลายนิ้วเข้าปากไม่ให้เหลือ จนเราคล้อยตามไปว่ารสมือของสาวเป็นเลิศแค่ไหน
แต่ละจานไม่ได้เป็นอาหารแฟนซี แปลกตา กลับเป็นเมนูคุ้นเคยที่คนทั่วไปเลือกสั่งในร้านอาหาร เมนูประจำบ้าน ผัดสะตอกุ้ง ขาหมูต้มเค็ม ผัดซีอิ๊ว ปีกไก่ทอด แกงเขียนหวาน สตูแกะ ไข่ลูกเขย และข้าวเหนียวเปียกลำใย ของหวานจานโปรดที่กรณ์ขาดไม่ได้ ยิ่งใกล้ตัวเท่าไหร่ ผู้ชมยิ่งจินตนาการถึงรสชาติเมนูนั้นได้ง่ายยิ่งขึ้น จึงไม่แปลกเลยที่ผู้เขียนต้องกลืนน้ำลายครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะกินรองท้องก่อนเข้าชมภาพยนตร์ไปแล้วก็ตาม จึงอยากอธิบายในทางร่างกายสักนิด ว่าทำไม Food Porn ถึงทำงานกับเราได้ แม้สิ่งที่เราเห็นจะเป็นแค่ภาพในหน้าจอ ไม่ได้เป็นอาหารที่ได้กลิ่น สัมผัส ตรงหน้าเสียหน่อย
เราอาจคิดว่าร่างกายเราเริ่มย่อยอาหารเมื่อมีอะไรตกถึงท้อง แต่จริงๆ มันเริ่มตั้งแต่เราเห็นภาพอาหารแล้ว
ทันทีที่สมองเชื่อว่าอาหารกำลังจะมา ระบบประสาทพาราซิมพาเทติก (parasympathetic nervous system) จะเริ่มทำงาน ร่างกายจึงเริ่ม ผลิตน้ำลาย หลั่งกรดในกระเพาะ หลั่งเอนไซม์ย่อยอาหาร
กระตุ้นตับอ่อนให้เตรียมหลั่งอินซูลิน เพิ่มการเคลื่อนไหวของกระเพาะและลำไส้ เพื่อตอบสนองต่อความอยากอาหารที่เกิดขึ้น
แม้เราจะไม่ได้กลิ่น ไม่ได้ชิม และไม่ได้สัมผัสอาหารที่เห็น แต่สมองสามารถเติมข้อมูลที่หายไปได้เอง อย่างในตอนที่ผู้เขียนเห็นขาหมูต้มเค็มสีสันสดเข้มตักใส่จาน ก็สามารถจินตนาการได้ถึงรสชาติเค็มหวาน เนื้อสัมผัสนุ่มชุ่มฉ่ำ ราดบนข้าวสวยร้อนๆ ได้ แม้จะยังไม่มีอะไรเข้าปากก็ตาม
เมื่อถึงฉากกรณ์กินอาหารทีไร จึงอดคิดไม่ได้ว่านี่เรากำลังดู mukbang คลิปกินอาหารในปริมาณมากพร้อมเสียง ASMR อยู่หรือเปล่านะ ต้องชมการแสดงของ กฤษณ์ ศรีภูมิเศรษฐ์ ในบทบาทของกรณ์ที่กินได้อย่างเอร็ดอร่อยสมจริงระดับอัลตร้าสมูธ บวกกับภาพอาหารชวนหิว เสียงเคี้ยวกรอบกร้วม เสียงซดน้ำซุป ยิ่งชวนให้สงสัยว่ารสมือของสาวนั้นจะอร่อยล้ำเพียงใด
เล่ามาข้างต้นมีแต่เรื่องชวนหิวทั้งนั้น มันจะกลายเป็นอร่อยถึงตายได้อย่างไร ในข้อนี้ ขอชวนให้ทุกคนหาคำตอบด้วยตัวเองในภาพยนตร์เรื่องครัวสาว
แล้วอร่อยไปกับเรื่องราวรสล้ำทำถึงตาย
อ้างอิงจาก
