มีใครบ้างเปรียบเทียบสถานที่ทำงานประหนึ่งหลุมลึก (pit) การไปทำงานคือการพาตัวเองลงไปในหลุมดิน แต่ละวันที่ผ่านไปคล้ายกับตัวเรากำลังขุดหลุมฝังตัวเอง จนในที่สุดไม่สามารถตะเกียกตะกายปีนป่ายพาตัวเองออกจากหลุมนั้นได้
แผนกฉุกเฉินแห่งโรงพยาบาลพิตต์สเบิร์กคือสถานที่แบบนั้น สำหรับอาจารย์แพทย์ ไมเคิล ‘ร็อบบี้’ โรบินาวิตช์ (โนอาห์ วายลี)
ฟังดูเป็นการนิยามสถานที่ทำงานได้แสนจะมืดมนและสิ้นหวังเอามากๆ แต่นั่นก็ดูจะเป็นการตีความที่เหมาะสมที่สุด โดยเฉพาะสภาพการทำงานของบุคลากรทางการแพทย์ในซีรีส์ The Pitt (2025) ที่ทั้งท้าทาย ตึงเครียด เหนื่อยล้าจนแทบไม่มีเวลาหายใจ ทั้งหมดนั้นก็ทำเพื่อสะท้อนภาพคนทำงานในสายอาชีพนี้ให้สมจริงที่สุด ผลตอบรับที่ได้คือซีรีส์สามารถคว้ารางวัลจากเวทีมากมาย ไม่ว่าจะรางวัลซีรีส์ดราม่ายอดเยี่ยม (Outstanding Drama Series) จาก Emmy Awards (2025) รางวัลซีรีส์ทางโทรทัศน์ยอดเยี่ยมสาขาดราม่า (Best Television Series – Drama) จาก Golden Globe Awards (2026) และรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมในอีกหลายสาขา
ล่าสุด The Pitt เดินทางมาถึงซีซั่นที่ 2 ในซีซั่นนี้ตัวเรื่องยังคงเล่าถึงการทำงานกะเช้าในแผนกฉุกเฉิน (ER) ประจำโรงพยาบาลพิตต์สเบิร์ก นำโดย ร็อบบี้ อาจารย์แพทย์ที่ลึกๆ แล้วต้องรับมือกับสภาวะจิตใจที่บอบช้ำของตัวเอง เขามาเข้าเวรวันสุดท้ายก่อนลาพักเพื่อออกไปร่อนมอเตอร์ไซค์อย่างไร้จุดหมาย ตามมาด้วยตัวละครใหม่อย่างอาจารย์แพทย์ อัล-ฮาชิมี (เซพิเดห์ โมอาฟี) ที่จะมารับหน้าที่แทนในช่วงที่ร็อบบี้ลาพักร้อน หากความวายป่วงของซีซั่นแรกมาในรูปแบบความฉุกละหุกของเหตุกราดยิง The Pitt ต้อนรับคนดูในซีซั่นใหม่ด้วยการเข้ากะในวันชาติสหรัฐฯ วันแห่งการเฉลิมฉลอง ที่ทุกคนใน ‘เดอะ พิตต์’ เตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นตั้งแต่หัววัน
จริงที่ว่าซีรีส์ The Pitt เจาะจงไปยังระบบสุขภาพและฉากหลังที่ค่อนข้างมีความเฉพาะตัวของสหรัฐฯ กระนั้นแกนเรื่องก็ไม่ละเลยที่จะพุ่งเป้าไปยังความหนักหนาจากภาระงาน ความท็อกซิกจากคนทำงานด้วยกัน ค่าตอบแทนที่ไม่เป็นธรรม ซึ่งล้วนเป็นเรื่องที่บุคลากรทางการแพทย์ในไทยต่างต้องเผชิญไม่เว้นแต่ละวัน
เดอะ พิตต์ จึงไม่ใช่แค่หลุมลึกของบุคลากรทางการแพทย์ที่เกิดขึ้นเฉพาะในสหรัฐฯ แต่ยังรวมถึงไทย และที่อื่นๆ ทั่วโลก
หากใครพอจะจัดสรรเวลาได้ ก็อยากแนะนำให้ลองดูซีรีส์เรื่องนี้แบบรวดเดียวจบทั้งซีซั่น แน่ล่ะว่าเหตุผลหนึ่งคือเนื้อเรื่องที่ชวนให้ติดตาม แต่ที่พิเศษไปกว่านั้นคือ The Pitt วางคอนเซ็ปต์ให้แต่ละตอนเทียบเท่ากับเวลา 1 ชั่วโมง แต่ละซีซั่นมีทั้งหมด 15 ตอน ดังนั้นซีรีส์หนึ่งซีซั่นจึงเป็นการจำลองภาพการทำงานตลอดทั้งกะของบุคลากรในโรงพยาบาลพิตต์สเบิร์ก ลากยาวตั้งแต่ 7 โมงเช้ายัน 4 ทุ่ม
หากมีเวลาว่างสัก 1 วัน การนั่งดูซีรีส์มาราธอน 15 ชั่วโมง คงไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงอะไร แต่ลองนึกภาพว่าเราต้องทำงานด้วยระยะเวลาเท่านั้นติดๆ กันดูสิ นั่นแหละคือภาระงานที่บุคลากรทางการแพทย์ต้องเผชิญ
แต่ละชั่วโมงใน เดอะ พิตต์ คือเคสการรักษาและเรื่องชวนปวดหัวที่หลั่งไหลเข้ามาไม่รู้จบ ทั้งอุบัติเหตุรถชน เด็กน้อยนิรนามที่ถูกทอดทิ้ง หญิงสาวที่ถูกล่วงละเมิดโดยเพื่อนของตัวเอง คนทำงานก่อสร้างที่ไม่มีเงินพอสำหรับค่ารักษา การต้องหยุดใช้คอมพิวเตอร์ในการเข้าฐานข้อมูลของโรงพยาบาลเพื่อป้องกันการโจมตีจากแฮ็กเกอร์ การปฏิบัติหน้าที่ของหน่วย ICE ต่อผู้หลบหนีเข้าเมือง และอีกสารพัดเรื่องราว
จำนวนบุคลากรและทรัพยากรที่ไม่เพียงพอต่อจำนวนคนไข้สะท้อนผ่านห้องเวชระเบียนของโรงพยาบาลพิตต์สเบิร์ก ที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่รอการรักษา ซึ่งไม่ว่าจะช่วงไหนเวลาใดก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีจำนวนคนไข้ลดลงเลย
ความตึงเครียดยังมาในรูปแบบสภาพแวดล้อมการทำงานทั้งท็อกซิก โดยเฉพาะในกรณีของร็อบบี้ที่พยายามกีดกัน แลงดอน (แพทริก บอลล์) แพทย์ประจำบ้านอาวุโสที่กลับมาจากการบำบัดอาการเสพติด ร็อบบี้ยังตั้งป้อมต่ออัล-ฮาชิมี อีกทั้งแสดงอารมณ์ร้ายต่อหน้าทีมงานและคนไข้ ชวนให้นึกถึงเหตุการณ์ในไทยที่มักมีกรณีอาจารย์แพทย์แสดงวาจาและพฤติกรรมรุนแรงต่อลูกศิษย์และพยาบาล
ด้านนักศึกษาแพทย์เช่น คิง (เทย์เลอร์ เดียร์เดน) ต้องเจอกับแรงกดดันเมื่อเธอต้องขึ้นให้กรณีฟ้องร้องของคนไข้ที่เธอเคยรักษา หรือ ซานโตส (ไอซา บรีโอเนส) เองก็ต้องรับมือกับความเหนื่อยล้าจากการทำงานล่วงเวลาเพื่อกรอกรายงานคนไข้ให้เสร็จ
นอกจากฝั่งแพทย์ ตัวละครที่นับว่าเป็น MVP ของฝั่งพยาบาล รวมถึงบุคลากรเช่นแม้บ้านและเวรเปล คือหัวหน้าพยาบาล ดานา (แคทเธอรีน ลานาซา) เธอคือคนที่ทำให้ เดอะ พิตต์ ดำเนินการได้โดยไม่มีอะไรติดขัด ซีรีส์ฉายให้เห็นว่าดานาและพยาบาลคนอื่นๆ คือเดอะแบกในระบบสุขภาพอย่างแท้จริง ทั้งในการประเมินคนไข้เบื้องต้น การให้ยา และอำนวยความสะดวกให้แพทย์ แต่ในขณะเดียวกันเหล่าพยาบาลก็ไม่ได้รับการสิทธิเท่าที่ควร ดานามักบ่นกับร็อบบี้ถึงค่าตอบแทนที่ควรได้เพิ่ม ไหนจะเรื่องการทำงานล่วงเวลาควบกะ พยาบาลยังเผชิญกับความไม่ปลอดภัยในหน้าที่ ดานาฝังใจกับการถูกคนไข้ทำร้ายจนต้องพกยาสลบเพื่อป้องกันตัวเองและเพื่อนพยาบาลตลอดเวลา
สิ่งที่ The Pitt ทำได้ดีมาตลอด 2 ซีซั่นคือการเผยให้เห็นความเป็นมนุษย์ของบุคลากรทางการแพทย์ พวกเขาไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่ที่พร้อมเสียสละทุกอย่างเพื่อคนอื่น แต่ก็มนุษย์คนหนึ่งที่มีชีวิตส่วนตัว มีครอบครัว มีเรื่องที่ต้องกังวล มีพลังกายพลังใจที่จำกัด ซึ่งซีรีส์สื่อสารได้อย่างสะเทือนใจผ่านตัวละครร็อบบี้ ที่พยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อหลีกหนีจิตใจที่แตกสลายจากการทำงาน เขาสารภาพกับแอบบ็อต (ชอว์น ฮาโทซี่) เพื่อนและอาจารย์แพทย์กะดึกว่า เดอะ พิตต์ คือสถานที่เดียวที่สำคัญกับชีวิตเขา แต่ในขณะเดียวกันมันก็กำลังฆ่าเขาเช่นกัน เพราะการเห็นเพื่อนร่วมโลกตายไปต่อหน้าต่อตาในแต่ละวันได้กัดเซาะจิตใจของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี
เพื่อนร่วมงานหลายคนต่างมองเห็นสัญญาณอันน่ากังวลของร็อบบี้ จากการที่เขาประกาศลาพักร้อนเพื่อไปขี่มอเตอร์ไซค์โดยไร้จุดหมาย แต่ในความไร้จุดหมาย คนที่เป็นห่วงร็อบบี้ต่างรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้มีจุดหมาย แต่อาจเป็นจุดหมายที่น่าเศร้า
มาถึงจุดนี้เดาได้ไม่ยากแล้วว่า คงมีบุคลากรทางการแพทย์เพียงหยิบมือที่พอจะสละเวลาพักผ่อนอันมีค่า มาทรมานตัวเองซ้ำด้วยการนั่งดู The Pitt กลุ่มคนดูที่ตัวเรื่องคาดหวังจริงๆ จึงไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนภายนอกกลุ่มคนทำงานสายสุขภาพ เพื่อที่จะได้มองเข้ามาเห็นสภาพการทำงานอันหนักหนา มองภาพความโหดร้ายของเลือดและอวัยวะที่พวกเขาต้องพบเจอในทุกๆ วัน สำคัญที่สุดคือมองเห็นความเป็นมนุษย์ที่ไม่ได้เหนือไปกว่าใคร พวกเขาเองก็มีสุขภาพกายและสุขภาพใจที่ต้องรับกับการซ่อมแซมรักษา
ยิ่งไปกว่าใครอื่นคือการผู้บริหารระดับสูงหรือผู้กำหนดนโยบายควรได้มีโอกาสสัมผัสเลือดเนื้อคนไข้ เห็นความตายตรงหน้า รู้สึกถึงความตระหนกและสั่นไหวหากต้องเป็นผู้กำหนดชีวิตของใครสักคน
คนที่อยู่สูงเหล่านั้นควรจะเห็นอกเห็นใจบุคลากรทางการแพทย์ที่ทำงานสายตัวแทบขาด และแก้ปัญหาจริงๆ จังๆ เสียบ้าง
