ซุปกระป๋อง Campbell’s อาจเป็นอาหารสำเร็จรูปที่ผู้คนคุ้นตามากที่สุด แม้จะไม่เคยชิมหรือได้สัมผัสกระป๋องจริงเลยก็ตาม
ขอบคุณผลงานชุด Campbell’s Soup Cans (1962) ของแอนดี้ วอร์ฮอล (Andy Warhol) ที่นับเป็นก้าวสำคัญของแวดวงศิลปะป็อปอาร์ต รวมถึงผลงานชุดอื่นๆ ที่สร้างชื่อเสียงให้เขาเรื่อยมา จนเกิดเป็นสตูดิโอชื่อ The Factory พื้นที่รวมศิลปิน นักดนตรี ผู้มีชื่อเสียงจากหลากหลายวงการ ซึ่งกลายเป็นต้นแบบของ creative hub ในยุคต่อมา
วอร์ฮอลไม่ได้มีกิจวัตรยามเช้าแบบ productive influencer หรือติสต์แตกอย่างที่หลายคนคาดเดาไว้ ยามเช้าของเขาก็คือเช้าธรรมดา ชามินต์สักแก้ว อิงลิชมัฟฟินแห้งๆ สักชิ้น ก็พอให้เริ่มต้นวันดีๆ ได้แล้ว
ในช่วงสาย วอร์ฮอลมักออกไปช้อปปิ้ง Madison Avenue แวะเวียนร้านของเก่า และไม่ลืมที่จะพก Interview นิตยสารของเขาเองไปแจกหรือฝากร้านต่างๆ ช่วงเวลานี้ไม่ใช่แค่การเดินเล่นผ่อนคลายเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเหมือนช่วงเวลาพบปะผู้คน ได้สร้างเครือข่ายสังคมให้แข็งแรงยิ่งขึ้น
มองเผินๆ เรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้พิเศษอะไร แค่กิจวัตรหลวมๆ ที่เปลี่ยนไปตามความเหมาะสมของเวลาและโอกาส แต่สิ่งหนึ่งที่วอร์ฮอลทำเป็นประจำคือการยกสายโทรหาคนหนึ่ง หลังมื้อเช้าเขามักโทรหาเพื่อนสนิทที่ทำงานร่วมกันอย่าง แพท แฮคเก็ตต์ (Pat Hackett) เล่าเรื่องเล็กน้อยในชีวิตที่เจอเมื่อวาน ตั้งแต่ เดินทางไปไหน ทำอะไร เจอใครบ้าง ใช้เงินไปเท่าไร เหมือนเก็บบันทึกข้อมูลทุกวัน ต่อมาแพทรวบรวมสายสนทนาเหล่านั้นออกมาเป็นหนังสือ The Andy Warhol Diaries
เดิมทีสายสนทนาเหล่านี้เกิดขึ้นจากความตั้งใจบันทึกค่าใช้จ่ายอย่างละเอียด เพราะตอนนั้นวอร์ฮอลรู้ดีว่าสรรพากรจับตามองศิลปินอย่างเขาอย่างไม่ละสายตา แต่สุดท้ายสายสนทนาเหล่านั้นก็กลายเป็นหนังสือบอกเล่าเรื่องราวในชีวิตที่สร้างรายได้ให้เขาอีกทางเช่นกัน
ไอเดียเรื่องสายสนทนาสู่หนังสือ อาจตั้งใจหรือไม่ตั้งใจแต่แรกก็ได้ แต่คนที่ไม่ลืมจะพกนิตยสารของตัวเองยามไปไหนมาไหน ก็อาจมองเห็นช่องทางได้ทะลุปรุโปร่งมากกว่าบันทึกรายรับรายจ่ายให้สรรพากรก็ได้นี่นะ
อ้างอิงจาก
https://whitney.org/events/warhol-in-the-morning
